صالح صفوی

"نمایش روانشناختی" و جنبه های آن     اگر چه تصور عمومی از تاتر، اجرای نمايش بر صحنه و برای تماشاگر است. اما واقعيت اين است كه از حدود دههء سوم قرن بيستم ، شكل ديگری از نمایش   پا به عرصه گذاشت كه تماشاگر در آن جايی نداشت . نمایشی كه ابداع آن را به ابتكارات خاص" مورنو" نسبت ميدهند. مورنو،روانشناسی شيفتهء نمایش بود كه در فلسفه، جامعه شناسی، و مذهب نيز مطالعاتی عميق داشت و صاحب نظر بود. او پی برد كه هنر نمایش ظرفيت های مهمی برای هدف های روانشناختی دارد، و بدنبال آن دست به ابداع تمرين و بازی هايی نمايشی زد كه منجر به ايجاد شاخه ای خاص در نمایش شد. شاخه ای كه امروز با عنوان كلی"نمایش روانشناختی"   (سايكودرام) شناخته می شود. در اين فعاليت نمایشی تماشاگری در کار نیست و يك گروه به بازی های نمایشی در جمع خود و برای خود می پردازد، و موضوع آن زندگی و تمايلات خو د گر و ه بازيگران است. ويژگی ديگر و بسيار خاص اين نوع نمايش؛ نتيجه و كاربرد خاص آن است. نتيجه و کاربردی   كه اگر نتوان گفت در اجرای نمايش صحنه ای و برای تماشاگر بكلی غايب است، می توان...